De Dendervallei is een van die plekken waar het landschap zelf de geschiedenis lijkt te vertellen. De rivier de Dender kronkelt hier doorheen glooiende weiden, kleine bossen en verspreide gehuchten, en tekent zo een landschap dat zowel rustig als afwisselend is. Wie hier wandelt, ontdekt een streek waar natuur en traditie hand in hand gaan.

Onze tocht start in Voorde, een deelgemeente van ­Ninove die al bij een eerste blik haar rijke verleden prijsgeeft. Het plaatselijke kasteel domineert nog steeds het dorpsbeeld en herinnert aan de tijd van heren en heerlijkheden. Verspreid over het dorp treffen De Ronsers bovendien talrijke kapelletjes aan, stille getuigen van een diep verankerde volksdevotie. Maar Voorde heeft ook een luchtiger kant. Midden in het dorp staat een ludiek beeld van een ‘puitenrijder’, een knipoog naar een eeuwenoud volksvermaak. Deelnemers - de puitenrijders - zaten hierbij op een platte kruiwagen met een levende kikker (een ‘puit’) en streden om de snelste tijd. Dit kleurrijke stukje folklore leeft nog steeds voort in het collectieve geheugen van het dorp en geeft de wandeling meteen een ontspannen, ietwat ondeugende toon mee. Met dit decor van geschiedenis, geloof en volksvermaak als vertrekpunt, trekken De Ronsers de Dendervallei verder in.

De wandeling start in Voorde, waar we eerst langs het kasteel en enkele van de talrijke kapelletjes passeren vooraleer het dorp te verlaten. Vanuit Voorde volgt het parcours een afwisseling van verharde en onverharde wegen die ons geleidelijk naar Vloerzegem brengen. Daar vervolgt de route haar weg richting Smeerebbe-Ophasselt, waarna het pad verder loopt naar Steenhuize-Wijnhuize. Vanuit Steenhuize-Wijnhuize brengt de wandeling ons vervolgens naar Sint-Antelinks, om tenslotte af te sluiten in Appelterre-Eichem, het laatste dorp op deze tocht doorheen de Dendervallei.

Na de warmste zomer in anderhalve eeuw twijfelt niemand meer dat ons klimaat aan het veranderen is. Voor zover we dit niet kunnen veranderen, zullen we ons moeten aanpassen. Daarom leek het ons een goed idee om ons fietsseizoen uit te breiden naar de herfst en de winter. Dit veronderstelt natuurlijk wel dat we in een verwarmd café onze picknick kunnen gebruiken en dat we ons slim (dus gelaagd) aankleden tegen kou en een eventuele regenbui. We starten zachtjes, met een eerste dagfietstocht in de herfst en kozen het golvende terrein van Vlaams-Brabant voor een eerste proefrit uit. We hopen dat we nog steeds onze zomerconditie hebben, want het terrein is heuvelachtig, maar wel prachtig van uitzichten met afwisselend landbouwgebied en bosranden. Hopelijk zijn we nog op tijd om herfstkleuren aan de bomen mee te ­pikken.

We gaan op weg door Vlaams-Brabant. We verzamelen deze keer niet aan een station, wel aan de kerk van Nederokkerzeel (deelgemeente van Kampenhout). Er is een kleine parking tegenover de kerk, maar deze zondag is er geen kerkdienst ter plaatse, dus parkeren zou geen probleem mogen opleveren. Het treinstation van Erps-Kwerps is niet ver, ongeveer 4 km, maar er passeert maar 1 stoptrein per uur op zondag, wat het voor treinfietsers niet echt makkelijk maakt.

We vertrekken in zuidelijke richting door open landbouwgebied langszij het Silsombos en door het dorp van Erps-Kwerps. We kruisen eerst de HST lijn en de Leuvense Steenweg om via de rand van Meerbeek naar Everberg te rijden. Na het oversteken van de E40 komen we in de vergezichten rond Leefdaal en de Raffelberg. We stoppen aan het monument van de ‘ooghoogte’ om via een prachtig fietspad af te dalen naar Neerijse. We rijden door Sint-Agatha-Rode, rond het Rodebos naar Terlanen. Hier kunnen we na een 32 km picknicken in herberg De Sportman. De uitbaatster is zelfs bereid om verse soep te voorzien voor de liefhebbers als we haar bij het vertrek telefoneren hoeveel soepliefhebbers er zijn. Na de middag rijden we langs Overijse, Huldenberg, Duisburg en Vossem naar de vijver van Tervuren. We steken opnieuw de Leuvense Steenweg over en fietsen via Sterrebeek naar de rand van het vliegveld van Zaventem bij Nossegem. We passeren het gesloten asielcentrum en een vliegtuigspotterplaats, om net voor Steenokkerzeel door de velden terug naar de startplaats te rijden. Onderweg komen we prachtige vergezichten tegen, zeker als de maïs reeds gerooid is, maar ook mooie boswegen en holle wegen.

In het kader van de klimaatadaptie proberen we uit in welke mate winterfietsen kan aanslaan. Er zijn duidelijk nadelen: het kan koud, winderig en nat zijn en bovendien wordt het vroeger donker. Er zijn ook voordelen: het is lekker rustig en de uitzichten zijn eindeloos. We vangen de nadelen op met aangepaste kleding (zorg ervoor dat hoofd, handen en voeten warm blijven) en je bent al een heel eind, laagjes kleding helpen om in te spelen op de wisselende omstandigheden. We houden de afstanden bewust korter en zorgen voor een middagmaal in de warmte van een van de schaars wordende gewone cafés.

We verkennen de Antwerpse Kempen in hun vroeg winters kleedje: variatie troef, van boslandschappen over dreven en open gebied over waterpartijen tot grotere en kleinere villawijken. We komen zelfs een wijngaard tegen (ook de landbouwers doen aan klimaatadaptie). Het wordt een vlakke tocht van een 60 km, met een middagpauze in een tof café waar we onze picknick zonder probleem mogen nuttigen. We vertrekken van de parking bij het station van Boechout. De tocht gaat door de velden naar Vremde, we rijden zuidelijk langs Ranst naar Broechem. Om de Lierse Baan met zijn druk verkeer te ontwijken fietsen we door Viersel en steken daar zowel de E313 als het Albertkanaalover. In Massenhoven verlaten we het Albertkanaal, rijden langs en gedeeltelijk door het Kasteeldomein Heidevallei en Tappelbeek, omcirkelen Zandhoven langs de westkant en fietsen naar Halle. We zoeken vervolgens de vallei van het Schijn op, volgen een stukje het anti-tankkanaal terug naar het Albertkanaal en houden onze middagpauze op het dorpsplein van Oelegem in het charmante café Boerenhof.

Na de middag volgen we een stukje het Albertkanaal, draaien af naar Schilde waar we de villawijken doorkruisen om via het Parkdomein Iepenburg langs het kasteel Pulhof naar de nieuwe fietsbrug van Wijnegem te fietsen. We zoeken ons een weg tussen Wommelgem en Deurne door de velden terug naar het station van Boechout.

We zwerven langs wandelpaden in Lauwe en Wevelgem.

In de voormiddag trekken we via de “achterwegels” naar Wevelgem. We nemen het eerste wandelpad aan onze linkerkant en via het verder gelegen Bluebellpad bereiken we de Meensesteenweg die we dwarsen. We trekken verder via het Keuntjespad naar Treesjes-kerk. We steken de Meensesteenweg terug over en door een weidepad in een beschermd natuurgebied komen we op het jaagpad langs de linkeroever van de Leie. Via de oude Leiebrug tussen Wevelgem en Lauwe steken we opnieuw over en vervolgen onze wandeling via “achterwegels” naar onze start- en picknickplaats. We besteden speciale aandacht aan het “roze” gemeenteplein van Lauwe.

Na een versterkende lunch/picknick stappen we langs de oefenvelden van KWSC Lauwe, het kleine Anderlecht, en via de Roo Karriere naar de Grote Molenstraat. Twintig meter verder slaan we de Beauliewegel in. De IJzerhandstraat leidt ons naar het Kortewagenpad dat we volgen tot aan de Dronckaertstraat en we steken deze over om het Kortewagenpad verder te volgen. Wegens werken op het transportcentrum LAR (afkorting van de gemeenten Lauwe-Aalbeke-Rekkem, waarop deze zone gevestigd is) dienen we een kleine omweg te maken. Sentier 29 en Sentier 62 en de Brumierstraat brengen ons naar de Papeyeweg. De E17 passeert onder ons als we richting de Kobbestraat trekken. We komen voorbij het gedenkteken voor twee vliegeniers die door een Duitse mitrailleur uit de lucht werden geschoten in WO-I. De Krinkelwegel en de Kerkwegel zijn onze laatste wandelwegen voor vandaag. Er wacht ons een aangename verfrissing bij Charlie’s Drinks & Tapas.

Op een hopelijk zonnige herfstdag kunnen we genieten van weidse vergezichten en stille bossen. Poperinge is een stad die bekendstaat om haar rijke geschiedenis, haar hopcultuur en de uitgestrekte landschappen van de Westhoek. Deze regio ademt rust en authenticiteit, met een uniek samenspel van natuur, erfgoed en stille getuigen van het verleden. Tijdens deze wandeling trekken we door het glooiende landschap rond Poperinge, langs velden, hoppegaarden en landelijke wegen. Poperinge is al eeuwenlang verbonden met de hopteelt, die het karakter van de streek mee heeft bepaald. Daarnaast draagt de omgeving ook de sporen van de Eerste Wereldoorlog, met tal van herdenkingsplaatsen die herinneren aan een bewogen geschiedenis. We genieten onderweg van open vergezichten, charmante hoeves en de typische sfeer van de Westhoek, waar ruimte en stilte nog vanzelfsprekend zijn.. We komen samen in de Stadsschaal, het café bij het Hoppemuseum, Gasthuisstraat 71, waar Andy klaarstaat met koffie.

We stappen door het historisch centrum van Poperinge naar het stadspark, genoemd naar onze Poperingse astronaut, Dirk Frimout. Zijn broer, kunstenaar Cier Frimout, maakte het gedenkteken waar we langs komen. We steken de ring over en volgen, iets verder, de linkeroever van de Poperingevaart, richting het ‘Wippebos’, een nog jong bos, zo’n 25 jaar geleden aangeplant. De middagstop is in de voetbalkantine van VKW Vleteren. Marnix, de voorzitter (of zijn vrouw) gaat voor ons soep maken!

Na de middag stappen we richting de Galgebossen, een mooi eiken-/beukenbos. Daarna volgen we opnieuw een eindje de Poperingevaart, ditmaal langs de rechteroever. In WO II was hier een Duits vliegveld. De toren is onlangs gerestaureerd en is open als uitkijkpost. Van hieruit zijn de torens van Poperinge mooi te zien! Het is ondertussen tijd om terug af te zakken naar ons startpunt. Ditmaal staat Andy klaar om ons te voorzien van één van onze vele streekbiertjes!

Ook dit jaar verkennen we verder de kuststreek, Zeeuws Vlaanderen en het krekengebied, waar we genieten van de rust en de prachtige natuur. We zijn misschien nog een beetje vroeg op het jaar om de prachtige herstkleuren te aanschouwen, maar we hebben alvast een verzoek gestuurd naar het KMI voor windluwe droge dagen en wees er maar zeker van dat we extra aandachtig zullen zijn voor eventuele takken op de weg.

Op zaterdag starten we aan de jeugdherberg van Maldegem, waarna we starten richting noordwest tot de Noordzee ons belet verder noordelijk te fietsen. We fietsen door een gevarieerd landschap: polderlandschap, duinengebied, Zwingebied en hopen een prachtige groepsfoto te maken met de zee als achtergrond. Met een beetje geluk mogen we terug aan het strand picknicken op het terras van de Royal Sailing Club de Zoute, maar de vriendelijke dame heeft haar zaak overgelaten en de nieuwe eigenaar moet nog gecontacteerd worden.

We overnachten in onze vertrouwde jeugdherberg Die Loyale in Maldegem waar we ook het avondeten en het ontbijt nuttigen. Naar gewoonte worden we culinair extra verwend. De jeugdherberg verkoopt geen (alcoholische) dranken in de ontspanningsruimte. Als je die wil, breng je die dan zelf mee. Voor de liefhebbers kunnen we terug een bingo organiseren.

Op zondag richten we onze pijlen naar de streek ten noorden en noordoosten van Maldegem. De vele kreken zijn hier “de landmark” bij uitstek in deze streek. Een collega tochtbegeleider heeft enkele mooie ideeën doorgestuurd die in een nieuwe tocht geïntegreerd zullen worden. Watervliet, Sint-Jan-In-Eremo, Bentille, ze klinken ons bekend in de oren.

Daar we van tradities houden, nemen we de afscheidsdronk in ons welbekende staminee op de markt in Maldegem.

Deze tocht is een herkansing van 23 oktober 2025 nadat de weergoden storm voorzagen op deze dag. Veiligheidshalve vervroegde de tochtbegeleidster de tocht dan ook met een maand. Het Zoniënwoud, een enorm restant van een eeuwenoud woud, is vandaag het decor. Het maakt deel uit van het Nationaal Park Brabantse Wouden. We fietsen over het grind en tussen statige beuken. We maken een uitstapje naar het Park van Tervuren en maken kennis met de Druivenstreek en maken kennis met de Druivenstreek en misschien, wie weet, ook de Druivenkoningin. We starten aan het culturele hoogtepunt van de dag: het AfricaMuseum. Het is maar een pedaalslag tot we in het Warandepark belanden, ook wel bekend als het Park van Tervuren. Dit was ooit het jachtgebied van de Brabantse hertogen. ­Vandaag is het één van de toegangspoorten tot het Zoniënwoud, dat deel uitmaakt van het Nationaal Park Brabantse Wouden. Tegelijk is het een schitterende omgeving voor wandel- en fietstochten. Vervolgens trekken we door het park zelf.

We kunnen het bos al ruiken. De fietsdrang overvalt ons, we trekken meteen naar het decor van de dag: het Zoniënwoud. En dat is niet zomaar een bos. Dit woud aan de rand van Brussel is maar liefst 4.400 hectare groot en bestaat al van ver voor het begin van onze tijdrekening. Dit is namelijk een restant van een oerbos, waarvan de oudste bekende structuren uit het neolithicum stammen. Dat tijdperk liep van ongeveer 11.000 voor Christus tot circa 3.000 voor Christus. Het Zoniënwoud is, met andere woorden, niet van de jongsten. Die historische, groene weelde verkennen we vandaag op twee wielen. Een handvol minuten later verschijnen de eerste rijzige boomtoppen aan onze horizon. Enkele pedaalslagen later bevinden we ons in het midden van die zogenaamde beukenkathedraal. Een kaarsrecht grindpad, de Koninklijke wandeling, voert ons dwars tussen bomen die ogenschijnlijk tot in de hemel reiken. De statige beuken boezemen ontzag in.

We komen langs Hoeilaart. Het landschap is opnieuw heerlijk groen, maar net een tikje anders. Op die manier banen we ons een weg naar Overijse, kloppend hart van de Belgische druivenstreek. We trappen voorbij enkele van de tientallen serres waar de tafeldruif nog met liefde wordt gekweekt. We komen eveneens langs het Monument voor de Boswachters, een oorlogsmemoriaal opgericht in 1920. Na de Eerste Wereldoorlog werd het initiatief genomen om de omgekomen boswachters van België te eren met een gedenkteken. Een commissie bedacht het concept “stonehenge”. De deksteen draagt het opschrift: Aux forestiers morts pour la patrie 1914-1918. De elf menhirs eromheen dragen telkens naam en herkomst van een herdachte boswachter.

Niet veel verder bereiken we Het Memorial 22/03, een herdenkingsmonument voor de terreuraanslagen van 2016. Er werd gekozen voor het Zoniënwoud omdat deze plaats rust uitstraalt.

Het monument in het Zoniënwoud bestaat uit 32 blokken blauwe hardsteen van 800 kilogram die samen een ring vormen. Deze staan zo opgesteld dat ze gebruikt kunnen worden als zitbank. Rond deze blokken bevinden zich 32 berken die symbool staan voor de 32 omgekomen mensen. Er werd specifiek gekozen voor deze bomen aangezien ze symbool staan voor het leven.

Een prachtige streek, het geluk van een lichte rugzak op je schouders, en adembenemende panorama’s die zich voor je ontvouwen. Een knusse overnachtingsplek, de charme van een klein dorp en een Ronsercateraarster die je met haar kookkunst verwent – wat heb je nog meer nodig voor een onvergetelijk weekend? Er is zelfs een sauna …

We komen op vrijdagavond toe en genieten er meteen van een spaghetti, klaargemaakt onder leiding van Hilde Vandevelde. We installeren ons op de kamer.

Zaterdag trekken we eropuit voor een tocht van 20 km. ­Vanuit Ambly wandelen we richting het gehucht Roimont, waar al meteen een stevige klim onze kuiten op de proef stelt. Een flinke opwarmer, en zeker niet de laatste van de dag. Het grootste deel van de route loopt langs de bosrand van het Plateau van Saint-Hubert. We wisselen open hoogtes af met dalen waarin kleine riviertjes stromen, en wandelen door een afwisseling van naald- en loofbossen. Deze tocht heeft werkelijk alles in huis. In het eerste dal steken we de Masblette over, een zijriviertje van de Lomme. Het water van de Masblette werd in de 18e eeuw gebruikt voor een ijzergieterij tussen Nassogne en Saint-Hubert. De Lomme stroomt via de Lesse naar de Maas en uiteindelijk naar de Noordzee. Onderweg kruisen we ook af en toe markeringen van de GR17 en GR151.

In Masbourg, met zijn charmante kleine kerk, steken we de N849 over en opnieuw de Masblette, op weg naar Nassogne. Deze gemeente ligt op de grens van de Ardennen en de Famenne, met een hoogteverschil van 210 m tot 560 m — iets wat we op zaterdag 26 september zeker zullen voelen. Via een klein bedevaartsoord wandelen we Nassogne binnen. In totaal overbruggen we die dag 524 meter stijgen en dalen. Moe, maar ongetwijfeld voldaan, bereiken we onze overnachtingsplaats waar een hapje en een drankje op ons wachten. Wie wil, kan helpen met het bereiden van de maaltijd; anderen dekken de tafels of doen de afwas — vele handen maken licht werk.

Op zondag staat een tocht van 18 km op het programma. We vertrekken vanuit onze overnachtingsplaats richting On, al nemen we uiteraard niet de kortste weg. We volgen een gevarieerd parcours van verharde en onverharde paden door bossen en open landschappen, met mooie vergezichten over het heuvelachtige terrein. In On is er geen garantie op een drankgelegenheid. Met wat geluk is de rugbykantine open, maar reken daar niet op en voorzie dus voldoende water. Zonder dat we het echt merken, gaat het voortdurend licht bergop en bergaf. Via het Bois de On en het Bois de Lamsoul keren we terug naar Ambly. Die dag klimmen en dalen we in totaal 472 meter. Het hoogste punt van de tocht ligt op 413 meter, al bevindt dat zich niet in On. Ambly zelf ligt op 294 meter boven zeeniveau.