Fietsen in de Vlaamse Ardennen betekent genieten van een unieke combinatie van glooiende landschappen, pittoreske dorpen en een rijk historisch erfgoed. Deze streek, bekend om haar kuitenbijtende hellingen en charmante vergezichten, nodigt uit tot ontdekking op het ritme van de fiets. Tijdens deze tocht verkennen we niet alleen de natuurpracht, maar ook enkele van de meest markante culturele en historische plekken die deze regio zo bijzonder maken. Eertijds stond de stad Oudenaarde bekend om haar bloeiende wandtapijtproductie, die haar faam bezorgde van de 16de tot de 18de eeuw. Vandaag getuigt het prachtige stadhuis, erkend als UNESCO-werelderfgoed, nog steeds van die rijke geschiedenis. Maar Oudenaarde heeft meer te bieden: de indrukwekkende Walburgakerk, het historische huis van Margaretha van Parma en het Centrum Ronde van Vlaanderen maken een bezoek meer dan de moeite waard. Vanuit Oudenaarde trekken we richting Ename, waar het Provinciaal Archeologisch Museum zich uitstrekt over maar liefst 8 hectare. Ook in het dorp zelf vinden we nog enkele opmerkelijk goed bewaarde historische gebouwen. De tocht gaat verder langs Munkzwalm en Velzeke, waar het Provinciaal Romeins Archeocentrum een boeiende inkijk biedt in het verre verleden.

Via schilderachtige wegen bereiken we het Kasteel van Leeuwergem, waarvan de prachtige tuin jaarlijks in september te bewonderen is tijdens de tuindagen. Niet veel later komen we aan in Zottegem, een stad rijk aan erfgoed, met onder andere het Egmontkasteel, de Egmontcrypte en het standbeeld van Lamoraal van Egmont.

We sluiten de route af met een ontspannen terugrit naar Oudenaarde, langs charmante kleine dorpjes die de streek haar unieke karakter geven.

De Geelstervallei dankt haar naam aan de mysterieuze bosgeelster. Dit zeldzame plantje siert de oevers van de Molenbeek, de levensader van het gebied. Een gezonde portie ruige natuur, onverharde paden met een vleugje avontuur, bloemen, vogelzang en verwondering: dat vind je hier! Diezelfde Molenbeek kronkelt ook door Honegem, waar natte weides, levendige poelen en knotwilgen het decor vormen van deze wandeling.

Met de spoorweg als leidraad stappen we ze snel mogelijk de bebouwde kom uit naar de Geelstervallei. Via Wanzele gaat het naar Impe, waar we in een cafeetje onze dorst kunnen lessen en eventueel ook picknicken. Na de middag blijft het onverhard tot we op de N9 stoten. Hier verlaten we de Geelstervallei richting Solegem en Honegem om in een ruime bocht rond de bebouwde kom van Lede terug bij het station of in de Stube vlakbij te belanden.

Sint-Baafs-Vijve en Sint-Eloois-Vijve liggen in de vallei van de Leie. Twee vlassersgemeenten met tal van stille en landelijke paden en wegen. Sint-Baafs-Vijve is het geboortedorp van André Demedts, schrijver en gewezen directeur van radio BRT-West-Vlaanderen. Dit dorp is ook gekend voor de jaarlijkse "hondenzwemming" in oktober. Sint-Eloois-Vijve is al van in de Romeinse tijd een kruispunt geweest van belangrijke wegen. Het vroegere plattelandsdorp is door de vlasnijverheid uitgegroeid tot een sterk geïndustrialiseerde deelgemeente van Waregem. Sint-Eloois-Vijve is het geboortedorp van Emile Claus, impressionistisch schilder die evolueerde naar het luminisme.

Vanuit pub Ter Leie steken we de Leie over en volgen we de Vijverdreef; we passeren op een zucht van de Mandel(beek). We stappen verder via de Driekoningenstraat en de Drogenbroodstraat en bereiken Boone's Dreef. Tal van landelijke wegen en wandelpaden brengen ons naar het centrum van Sint-Baafs-Vijve. We komen langs het André Demedtsmuseum en de Sint-Bavokerk. De Leie is onze metgezel naar onze picknickplaats. Na een deugddoende picknick in Ter Leie stappen we rond de sportvelden naar de Gentseweg. Na deze risicovolle oversteek komen we aan het natuurgebied de Gaverbeekse Meersen op de grens van Waregem en Zulte. We volgen grotendeels de oude spoorwegbedding van de lijn Ingelmuster-Waregem tot aan de Vijfseweg en via de Ter Elstwegel bereiken we het park Ter Elst. We doorkruisen enkele rustige villawijken om opnieuw de Gentseweg te dwarsen en onze weg te vervolgen via de Koekoekstraat en de Grottelaan naar de Leie. De barrage brengt ons terug nar onze aankomstplaats.

De Leiestreek, ten zuiden van Kortrijk. Vroeger de streek van het vlas en de vlashaarden. Ook nu is er nog veel landbouw, maar de industrie is plaatselijk eveneens belangrijk. Het is een regio met een rijke geschiedenis, vooral door de invloed van Frankrijk (de Leie vormt de grens met Frankrijk.) De landelijke vergezichten trekken veel wandelaars en fietsers aan in deze mooie rustige omgeving.

Vanaf het station nemen we de fietsbaan naar Zwevegem (waar lang geleden het Ronseren begon!) en rijden door tot Knokke. Nu rechtsaf en we zitten in een pastoraal landschap, richting Bellegem. We beklimmen enkele ‘bergen’ zoals de Katteberg (62 m) en de Geitenberg (52 m). Via het Bellegembos geraken we in St.-Denijs: we zijn halfweg. Nu op veldwegen naar Ten Rooden Duifhuize, een prachtige boerderij (nu ook camping). Verder naar Moen, het kanaal Kortrijk-Bossuit en dan terug naar de start.

Voor de laatste fietstrektocht die we zelf organiseren hebben we het glooiende landschap van Waals-Brabant en het land van Charleroi uitgekozen. We starten vanuit de laat 20ste eeuwse nieuwe urbanisatie van Louvain-la-Neuve en fietsen naar het 19de eeuwse industrieel erfgoed van Charleroi. Daartussen vinden we vooral rustig platteland, met af en toe een stuk kanaal er bovenop. We overnachten in de jeugdherberg van Charleroi.

Zaterdag 25 juli 2026

We maken een zuidelijke halve bocht rond Louvain-la-Neuve en Ottignies, om zo snel mogelijk in de velden te raken en fietsen westelijk richting Renival. We doen even Vieux Genappe aan (mogelijk vinden we hier een café om te picknicken, maar dit is nog niet zeker). We passeren door Houtain-le-Val en langs het ULM vliegveld Baisy-Thy. We fietsen ten zuiden van Nijvel, door Petit Roeulx-lez-Nivelles naar het kanaal Charleroi-Brussel, dat we kort volgen tot Gouy-lez-Piéton. Hier kruisen we de E42, rijden door Courcelles opnieuw naar het kanaal Charleroi-Brussel, dat we eigenlijk als toegangsweg naar Charleroi gebruiken. Eens in Charleroi centrum zoeken we de Samber op langs de Ville Basse, om na 71,4 km bij de jeugdherberg aan te komen, waar we onze fietsen kunnen stallen en ons bedje spreiden.

Zondag 26 juli

We verlaten Charleroi langs het zuid-oosten en volgen de eerste 12 km de Samber, langs Châtelet en Pont-de-Loup. Ter hoogte van de Terril du Roton verlaten we de Samber en komt een eerste stevige klim naar Lambusart. We steken de E42 en de N98 over om Boignée te bereiken. We passeren het Hoevekasteel van Tongrenelle en rijden naar Grand-Manil. Hier in het dorp zou er volgens het internet een café moeten zijn. We vervolgen onze weg door de velden naar Grand-Leez, draaien voor Thorembais-Saint-Trond af naar Chaumont-Gistoux. Vanaf hier draaien we naar het westen, via Vieusart bereiken we terug Louvain-la-Neuve, na ongeveer 71 km.

Verschillende streken wagen zich aan de vergelijking met Zwitserland en noemen zich “la petite Suisse”. In Frankrijk noemt de Avesnois zich “la petite Suisse du Nord” en in Normandië is er ook een streek die zich “la petite Suisse” of “la Suisse normande” noemt. In Engeland claimt een streek in Exmoor de titel “Little Switserland”. In België associeert men “Klein-Zwitserland” in de eerste plaats met het Müllerthal in Groothertogdom Luxemburg en het is ook daar waar onze mini-vakantie zich afspeelt. De hoogste toppen steken slechts enkele honderden meters boven de zeespiegel uit, dus op dat vlak is een vergelijking met Zwitserland zeker overdreven. De imposante zandsteenrotsen met smalle spleten en diepe ravijnen maken van de regio wel iets heel bijzonders. Bepaalde stukken van het traject zullen een licht avontuurlijk karakter hebben en zijn niet geschikt voor mensen met hoogtevrees of claustrofobie. Sommige passages zijn slechts 40 cm breed. We houden het bij dagtochten en een kleine rugzak want met een grote rugzak geraak je nog moeilijker door de spleten. Bij regenweer kan de volgorde van de tochten omgewisseld worden of is het mogelijk dat voor totaal andere, eenvoudigere wandelingen wordt gekozen. De schoonheid van de geplande wandelingen komt niet tot zijn recht bij regenweer en de geplande paden kunnen er dan ook glad bij liggen. We verblijven in de comfortabele jeugdherberg van Echternach, prachtig gelegen aan het meer van Echternach.

Vrijdag 3 april

We beginnen onze vierdaagse in Müllerthal met een relatief eenvoudige wandeling van 13 km. Het dorpje Müllerthal is piepklein, maar heeft naambekendheid verworven aangezien de regio dezelfde naam heeft en de Müllerthal Trail een bekende meerdaagse wandelroute is van 112 km, bestaande uit drie wandellussen. We houden het bij dagtochten, maar pikken gedurende meerdere dagen wel de mooiste stukken mee van de Müllerthal Trail. Eén van de hoogtepunten vandaag is de Schiessentümpel, een kleine schilderachtige waterval in de Zwarte Ernz. De kunstzinnige stenen brug erboven is het uithangbord van de regio. Een ander hoogtepunt is de Kalktufbron. Kristalhelder kalkhoudend water stroomt hier over een richel in een schitterend bekken. Na de wandeling rijden we naar de jeugdherberg van Echternach.

Zaterdag 4 april

De komende 2 dagen zijn feestdagen, dus vandaag slaan we eerst wat eten in voor de komende dagen bij de Cactus supermarkt. Nadien rijden we door naar Berdorf waar we parkeren op een kleine parking links bij het binnenrijden van de straat Beim Martbusch (of Beim Maartbesch in het Letzeburgs). Dit is net vóór het kerkhof dat aan de rechterkant is gelegen. Als deze parking volzet, parkeren we op de parking van de school net achter het kerkhof. Vandaag mag je je aan alles verwachten: grillige zandsteenformaties, uitzichtspunten, ladders, trappen, nauwe passages, grotten, tunnels, labyrinthen,... Kortom, Klein-Zwitserlang pur sang. De bezienswaardigheden hebben niet de meest aanlokkelijke namen: de dodenkamer, de hel, het rovershol, … Dit schrikt de toeristen helaas niet af, want we mogen hier wel wat drukte verwachten tijdens dit verlengde weekend. We wandelen eerst zuidwaarts tot Müllerthal waar we gisteren zijn gestart. Nadien volgen we de Zwarte Ernz stroomafwaarts. Net voor Grundhof klimmen we uit het dal richting Berdorf.

Zondag 5 april

We vertrekken te voet aan de jeugdherberg voor een pittige wandeling van 22 km. We tappen uit hetzelfde vaatje als gisteren met mysterieuze rotsformaties, nauwe passages, trappen, … maar het blijft ongetwijfeld bekoren. ‘s Middags bereiken we Berdorf en hier zouden we toch een cafeetje moeten vinden. Na de middag dalen we terug af naar Echternach door de vallei van de Aesbech. De toeristische Perekop laten we letterlijk links liggen, maar we passeren wel nog interessante rotsformaties zoals de Wolfskloof. Moe maar voldaan bereiken we ‘s avonds de jeugdherberg.

Maandag 6 april

Vandaag profiteren we van een bijzondere troef van Groothertogdom Luxemburg: het openbaar vervoer dat hier als eerste land ter wereld voor iedereen gratis is sinds 2020! Op een boogscheut van de jeugdherberg nemen we de bus naar het voormalig treinstation van Consdorf. Na de stevige wandeling gisteren houden we het vandaag bij een relatief eenvoudige wandeling van 17 km en gemiddeld bergaf. We bereiken vrij vlug de attractie van de dag: de “Kuelscheier”, een groep van rotsen met in het midden een donkere, smalle rotstunnel van ongeveer 100 meter lang. Een waterbron onder de rotsen markeert de overgang van de doorlatende zandsteen naar de onderliggende minder doorlatende, kleiachtige mergel. De naam “Kuelscheier” is waarschijnlijk ontstaan uit het feit dat houtskool uit de kolenmijnen in het gebied tijdelijk werd opgeslagen in de kloven van de rotsgroep. De spleten dienden als een soort van opslag en kregen zo de naam “Kuelscheier”, oftewel “kolenschuur”. Via de Müllerthal Trail bereiken we Scheidgen en iets later Echternach waar de afscheidsdrank voorzien is in de jeugdherberg.

Nu kerst achter de rug is, kijken we uit naar het officiële begin van de lente. Het is de 31ste (en meteen de laatste) keer dat we het fietsseizoen van de Ronsers op gang trekken met een fietstrektocht met Pasen. We hopen dat we in 2027 kunnen aansluiten bij iemand die de traditie wil verder zetten. Dit jaar opteren we voor West-Vlaanderen, We verkennen de kust en het Brugse achterland en overnachten in Hostel Dunepanne, de nieuwe Jeugdherberg van De Haan.

Het parcous is grotendeels vlak, hoogstens zwak glooiend, wat je in de kuststreek ook wel verwacht. Het hoogste punt is 45 m. Zoals altijd zoeken we verkeersluwe wegen op, wat ook inhoud dat er hier en daar een onverhard stukje in kan zitten. De dag­afstanden draaien rond de 70 km.

Dag 1: Paaszaterdag, 4 april 2026

We vertrekken van de stationsparking van Tielt. De ingang van de parking vind je aan het kruispunt van de Bedevaartstraat met de Blekerijstraat. We fietsen eerst een klein stukje oostwaarts om de bebouwde kom te ontwijken. Daarna draaien we naar het noorden, schuiven tussen Schuiferskapelle en Ruiselede door langs de Gulke Putten naar Maria Aalter, om langs het Kanaal Gent-Brugge Beernem te bereiken. Via Sijsele en het Kasteel van Male bereiken we de Brugse vesten. Langs de Sint Pietersplas rijden we naar de Uitkerkse Polder, via Wenduine naar De Haan. Aan de Dunepanne hoort onze kilometerteller op 70 km te staan. Er zitten 3 km gravel, 1,4 km onverhard en 500 m kasseiweg in.

Dag 2: Paasdag, 5 april 2026

Op picknick en regenbenodigdheden na blijft de bepakking in de jeugdherberg op ons wachten. We starten zuidwestelijk door de polders, passeren Klemskerke langs het westen en volgen een kort stukje het Kanaal Gent-Oostende. We steken de A10 en de E40 over naar de plas De Hoge Dijken, fietsen rond Westkerke en Gistel naar De Abdij Ter Putte. Vervolgens gaan we langs Zande, Leke, Sint Pieters Kappele en Slijpe naar Leffinge. Langs Stene rijden we naar de voorhaven en de spuikom van Oostende. We zoeken de kust op tot Bredene, en rijden dan langs Vosseslag terug naar De Haan. De totale afstand is berekend op 71 km, waarvan 6,8 km kasseien en minder dan 10 m onverhard.

Dag 3: Paasmaandag, 6 april 2026

Met alle bagage terug naar het station van Tielt. We verlaten De Haan langs het zuiden, fietsen door Klemskerke naar de Geersenmolen. We bereiken Jabbeke langs de polders en het Kanaal Gent-Oostende. Vervolgens doen we Zerkegem, Eernegem en Ichtegem aan, om Het Kasteel van Wijnendalete bereiken. We passeren Torhout langs het westen, via het Moereveld en rijden naar Gits. Hier draaien we naar het oosten, fietsen langs Koolskamp en Pittem naar het station van Tielt. Het traject zou 69 km lang moeten zijn, waarvan 8 m kasseien, 700 m gravel en 190 m onverhard.

Laat je meevoeren op de Drie Kastelen wandelroute vanuit Ten Hove (Brugge): een gevarieerde tocht vol groene dreven, bossen en prachtige kastelen. Je wandelt er langs de kasteeldomeinen Tillegem, Tudor en Beisbroek, verbonden door brede dreven, bospaadjes, heideveldjes, weilanden en oude boomgaarden. Onderweg proef je iets van de geschiedenis van de Brugse elite, maar vooral van de stilte in de uitgestrekte Kasteelbossen en het Chartreuzinnenbos. Een wandelroute die verrast, vertraagt en verbindt. Perfect voor wie Brugge van zijn groene kant wil ontdekken.

In de voormiddag wandelen we langs het statige Tillegemkasteel en het charmante Tudorkasteel, waar geschiedenis en landschap elkaar moeiteloos vinden. Tijd voor verhalen, foto's en vooral genieten. Rond de middag houden we halt in het Koetsenhuis, een ideale plek om even te verpozen en nieuwe energie op te doen in een sfeervol decor. In de namiddag trekken we verder vanaf kasteel Beisbroek, dwars door het mysterieuze Chartreuzinnenbos, richting Tillegembos. Het laatste deel van de route brengt ons via een rustige woonwijk weer terug naar Ten Hove voor de afscheidsdrink.

Wat duiding bij de kastelen:

Tillegemkasteel begon in de 12de-13de eeuw als een middeleeuwse waterburcht, midden in moerassen. Het kasteel moest toen vooral beschermen. Pas later, in de 17de en 18de eeuw, werd het omgevormd tot een comfortabel herenkasteel. De vijvers en dreven die we vandaag zien, zijn restanten van die oude verdedigingsstructuren. Sinds de 20ste eeuw is het eigendom van de provincie West-Vlaanderen en maakt het deel uit van het provinciedomein Tillegembos. Het Tudorkasteel lijkt oud, maar is het eigenlijk niet. Het werd pas begin 20ste eeuw gebouwd, in Engelse Tudorstijl. Rijke families lieten toen graag romantische kastelen bouwen die 'middeleeuws' oogden, puur voor de sfeer. Een beetje geschiedenis … met een knipoog. Beisbroek was ooit een landgoed, maar kreeg in de 20ste eeuw een heel nieuwe rol: hier werd een sterrenwacht ondergebracht. Terwijl het kasteel dus eeuwenoud oogt, werd er plots naar de toekomst gekeken. Van kastelen naar kosmos.

Waar l'Eau Noire en l'Eau Blanche samenvloeien, begint de vallei van de Viroin. Daar, in het hart van de Naamse Ardennen, ligt Viroinval – het ideale decor voor een ontspannen Ronserweekend. Als je houdt van rust en natuur, van betoverende landschappen en de charme van het landelijke erfgoed, dan vind je hier precies wat je zoekt.

De gemeente Viroinval maakt deel uit van het Natuurpark Viroin-Hermeton, een uitgestrekt gebied vol bossen, riviertjes en kalksteenheuvels. De stromen van de Viroin kronkelen tussen groene valleien en oude dorpen, waar de tijd lijkt stil te staan. Het is een landschap dat uitnodigt om te verkennen: te voet, met de fiets of gewoon in goed gezelschap, genietend van stilte en frisse lucht.

De Ronsers kunnen kiezen uit talloze bewegwijzerde paden. Een rustige wandeling langs de Viroin, een pittigere klim bij de rotsen van Nismes of een panoramatocht vanuit Vierves-sur-Viroin – elk traject belooft afwisseling en prachtige vergezichten. Onderweg duiken kleine verrassingen op: een kapel verscholen in het groen, een bron langs het pad, een veld vol vlinders. Hier hoeft niets, en mag veel: stappen, fietsen, praten, zwijgen, lachen, dromen. Viroinval biedt met zijn kalme ritme en natuurlijke schoonheid precies wat De Ronsers waarderen: actief genieten zonder haast, midden in een streek waar natuur en eenvoud vanzelf de toon zetten.

We komen op vrijdagavond toe en genieten meteen van een bord spaghetti. Daarna maken we plannen voor de fiets- en/of wandeltochten van het weekend. Hieronder vind je alvast enkele voorstellen.

Zaterdag, 61 km fietsen

Om het aantal hoogtemeters enigszins beperkt te houden, volgen we de vallei van de Viroin in westelijke richting. De bewegwijzering met knooppunten wijst ons de weg: 55 - 85 - 65 - 22 - 21 - 23 - 76 - 24 - 98 - 42 - 38 - 71 - 97 )- 19.

We wijken even af van het netwerk om het centrum van Mariembourg te bezoeken. Daarna tellen we af via knooppunten 19 - 18 - 17, volgen de RAVeL tot knooppunt 9, en slaan via knooppunt 11 de kortste weg in naar de overnachtingsplaats. Wie zin heeft, helpt mee bij het bereiden van de maaltijd; de anderen dekken de tafels of doen de afwas. Veel handen maken licht werk!

Zondag, 50 km fietsen

Nu we zo dicht bij Frankrijk zijn, steken we even de grens over, al na 2 km is het zover. Drie kilometer verder staan we aan de oever van de Maas, die we volgen tot Fumay. We klimmen uit de Maasvallei en passeren langs het "centre géographique de l'Europe des 15", dertig jaar geleden het middelpunt van Europa. Via Oignies-en-Thiérache dalen we opnieuw af in de vallei van de Viroin, om terug te keren naar Mazée. Een korte, maar pittige tocht.

Voor de wandelaars

De mogelijkheden zijn minstens even uitgebreid als die voor de fietsers. Ter plaatse wordt beslist waar en hoever er gewandeld wordt. Ik breng alvast enkele kaarten mee om de plannen te helpen uitstippelen.

Tijdens deze fietsdriedaagse is onze uitvalsbasis Herentals. Het landschap in deze regio is van oost naar west, dwars doorsneden door het Albertkanaal. Naar het schijnt de levensader van, en zo belangrijk voor onze economie. Maar dit weekend gaan we vooral genieten en zijn we niet bezig met wie ons pensioen gaat betalen.

Voor elke fietsdag is een mooie fietstocht van om en bij de 63 kilometer gepland, mede dank zij de inspanning van enkele getalenteerde Ronser-fietsassistenten.

Op vrijdag fietsen we naar de poort van de Kempen, Lier. De Kleine en Grote Nete begeleiden onze tocht, tot ze samenvloeien in Lier. Op zaterdag fietsen we de Kempen in richting Turnhout. Wie het Kempisch dialect spreekt heeft hier een streepje voor. Op zondag verlaten we Herentals in de zuidoostelijke richting op zoek naar de landduinenregio, een landschap gevormd door de Molse Nete en de Grote Nete. Deze regio is een relatief bosrijk gebied met veel beekvalleien en vele kleine landschapselementen.

Het gebied aan de Duits-Nederlandse grens, tussen de twee grote rivieren, is een uitstekende fietsstreek met afwisselende landschappen. Het grote bosgebied “Reichswald” en het heidegebied “De Maasduinen” horen er evengoed bij als de waterlandschappen, waar de Duitse Rhein zich deelt in Nederrijn en Waal. De regio is ook kenmerkend voor sommige kastelen, vooral de “Schwanenburg” in Kleve (Kleef). Op dit weekend wisselen we regelmatig tussen Duitsland en Nederland tot je helemaal niet meer weet op welke grond je staat of fietst.

Donderdag:

Op de eerste dag van dit lange weekend verkennen we het gebied noordelijk van Kleve. Vanuit de jeugdherberg rijden we eerst door het noordelijkste stuk van het “Reichswald”. Hier kunnen we een klein kunstwerk “Die Steinmännchen” (de steenmannetjes) bewonderen, voor we vanuit een uitzichtspunt op het stadspark kunnen kijken. Hier herkennen we ook, waarom de naam Kleve van het woord Kliff (klif) komt. Daarna fietsen we door het stadspark langs Rindern tot aan de “Rhein”. Net achter de Nederlandse grens, bij Millingen, steken we de rivier met een veerboot over en verkennen aan de overkant het meer “de Bijland” en het vogelbroedgebied aan de oude Rijn. We nemen de veerboot terug naar Millingen om dan via rustige wegen na 55 km terug in Kleve te komen.

Vrijdag:

Ons huidig doel zijn de Nederlandse Maasduinen, een natuurgebied met bossen en heidevelden, vlak bij de Maas. Maar eerst gaat het via een supermarkt in Kleve om een beetje energie voor onderweg te tanken. We fietsen een klein stukje door het Reichswald in zuidelijke richting voor onze eerste stop aan de kleine meren bij Kassel. We blijven in zuidelijke richting fietsen en komen in de Maasduinen aan. Dit prachtig heidegebied met zijn bossen biedt ons een mooie picknickplek met een kleine kiosk. Vanaf hier gaat het dwars door de Maasduinen terug in noordelijke richting. Langs een groot meer, dat als zandwinning gebruikt wordt, duiken we weer Duitsland binnen en fietsen weer een stuk door het Reichswald. Met 75 km is deze tocht de langste van het weekend.

Zaterdag:

Vandaag passeren we eerst het stadje Kranenburg om bij een supermarkt voor onze picknick te zorgen. Daarna gaat het eerst een stuk door het Reichswald tot aan de Nederlandse grens die aan de rand van het bos verloopt. Deze volgen we in westelijke richting en rijden langs een autovrij fietspad door een bosgebied tot we het zweefvliegveld Maldern bereiken. Hier genieten we van onze picknick en kunnen we daarna nog van een drankje in het bijhorende café genieten. Verder gaat het langs de rand van Nijmegen terug naar de Duitse grens. Op landelijke wegen en een oude spoorweg bereiken we na ongeveer 60 km Kleve.

Zondag:

We sluiten het weekend af met een rit naar de Wisseler Duinen met drie bijhorende meren. In totaal fietsen we vandaag circa 50 km. Op zondag zijn de supermarkten in Duitsland dicht. Daarom gaan we vandaag langs een bakker in Kleve. We zetten de tocht in oostenlijke richting voort tot aan de “Wisseler See” met een klein duinengebied. Daarna passeren we een mooi kasteel, het “Schloss Moyland”, wat we helaas wel enkel in zijn volle pracht kunnen genieten als we een ticket voor het bijhorende museum kopen. Dus fietsen we langs de achterkant om toch één toren ervan te kunnen zien. Door bossen en parken fietsen we terug naar Kleve. Als afsluier van dit weekend hebben we nog de mogelijkheid om de toren van de “Schwanenburg” in Kleve te beklimmen voor een gegarandeerd mooi uizicht. Ons afscheidsdrankje nemen we op een terasje bij de Lohengrienbronnen. Daar ervaren jullie ook, waarom Kleve ook de Zwanenstad genoemd word.

Deze wandeling wordt een mix van statige villa's bewonderen, door mooie duinenpaadjes stappen, door los zand zwoegen en stappen met het geluid van de zee op de achtergrond.

Vanaf 9u30 kunnen we terecht in het Sport- en Eetcafé De Hazebeek (cafetaria van de sporthal van Oostduinkerke). Carine en Ronny verwelkomen ons met een tas koffie en zorgen ook voor zelfgemaakte soep voor de middag à € 3 per tas, indien besteld bij de aanmelding.

Via de site van het Visserijmuseum en het kerkhof van de IJslandvaarders ("wij zijn in het zoutbed geboren en zullen in de pekel vergaan") stappen we richting Koksijde. Vooraleer de duinen in te duiken warmen we onze spieren op doorheen enkele villawijken. Uiteindelijk komen we toch in het zand. De eerste kilometers stappen vlot, maar we moeten de Hoge Blekker omhoog en dat is andere koek.

Eenmaal boven hebben we een mooi panorama over het natuurgebied de Doornpanne. Vanaf nu loopt het op onverharde maar vaste ondergrond door de Doornpanne naar de villawijk van de Witte Burg. Tenslotte nog enkele duinenruggen over (ook alternatieve mogelijkheid om via de vaste weg te stappen) en we komen bij de machtige Sint-Niklaaskerk. Van hieruit is het nog maximum één kilometer naar De Hazebeek.

Onze namiddagtrip loopt door de Plaatsduinen en via het Duinenpad in het natuurgebied Ter Yde naar de zee. We volgen de kustlijn over een 500 meter richting Nieuwpoort om dan via de Karthuizerduinen en het Hannecartbos onze terugtocht aan te vatten. We stappen door de Oostvoorduinen en dwarsen de Nieuwpoortsteenweg. De laatste kilomer loopt langs het golfterrein Golf ter Hille en zo komen we terug in De Hazebeek. Een verfrissing hebben we nu meer dan verdiend!

De Ronsers trekken naar Zoersel met een nieuwe tochtbegeleidster aan het stuur.

Na vele jaren trouwe dienst geeft Freddy Verschoore het stokje – of beter gezegd, het fietsstuur – door. Freddy was jarenlang de bezieler van het Pinksterfietsweekend, en wie er ooit bij was weet: dankzij zijn inzet, zorgvuldige voorbereiding en goed humeur werd elk Pinksterweekend en oversteek van een steenweg een onvergetelijke ervaring.

In Zoersel, ons nieuwe decor, zien we dit jaar een nieuw gezicht opduiken. Kathleen De Rycke neemt dapper plaats in de grote fietsschoenen van Freddy. Een flinke uitdaging, maar met haar enthousiasme, frisse ideeën en liefde voor het trappen door het groen, zijn we in goede handen.

Zoersel zelf is een naam met een verhaal. Ooit verwees het naar een woning midden in zure gronden, maar vandaag is het een levendige, groene oase in het hart van de Kempen. Sinds 1977 vormen Zoersel, Halle en Sint-Antonius één gemeente, een plek waar natuur, rust en gastvrijheid elkaar ontmoeten. Vanuit de jeugdherberg Gagelhof vertrekken we dit Pinksterweekend voor drie dagen fietsplezier. Daar waar de Antwerpse fietsknooppunten samenkomen, wacht ons een streek vol bos, heide en charmante dorpen. Kortom: het ideale terrein voor wie houdt van ontspannend fietsen, goed gezelschap en een vleugje avontuur.

Kathleen bereidde een drietal dagfietstochten voor. Ze zijn nog niet in detail uitgewerkt bij het ter perse gaan.

Wie op zoek is naar twee dagen ongedwongen fietsplezier in een verrassend mooi stukje Frankrijk, komt in Audignicourt helemaal aan zijn trekken. In het hart van de Aisne, tussen glooiende akkers, stille dorpjes en brede vergezichten, ontdekken we een regio die gemaakt lijkt voor recreatieve fietsers. Het landschap wisselt moeiteloos tussen rustige landwegen, groene valleien, bosranden en het idyllische Lac de l’Ailette. Ook de geschiedenis is nooit ver weg: de beroemde Chemin des Dames en het sfeervolle Soissons liggen binnen bereik en geven de tocht een extra dimensie. Dit fietsweekend combineert pure ontspanning met rijke natuur en cultuur, ideaal voor wie graag in alle rust geniet van het Franse buitenleven.

Het weekend kan er als volgt uitzien:

Vrijdag: aankomst in ons vakantiehuis.

Zaterdag: een lus naar het zuiden: Lac de l’Ailette, Ailette-vallei & Forêt de Vauclair (± 68 km). Audignicourt ➞ Champs ➞ Pinon ➞ Urcel ➞ Leuilly-sous-Coucy ➞ Chamouille (Lac de l’Ailette) ➞ Center Parcs/Lac-rondje ➞ Neuville-sur-Ailette ➞ Oulches-la-Vallée-Foulon ➞ Bouconville-Vauclair ➞ Vaucelles-et-Beffecourt ➞ Cessières ➞ Audignicourt. Rustige landbouwwegen & kleine dorpen, rondje langs Lac de l’Ailette, doorsteek langs bosrand Forêt de Vauclair (schaduwrijk, heerlijk in zomer), veel afwisseling: open heuvels, water, bos & landweggetjes, enkele langere maar zachte hellingen.

Zondag: noordwestelijke lus: Chemin des Dames, Aisne-rivier & Soissons (± 67 km).

Audignicourt ➞ Vauxaillon ➞ Cerny-en-Laonnois (plateau) ➞ California Plateau/Panoramapunten ➞ Aizy-Jouy ➞ Vailly-sur-Aisne ➞ Soissons ➞ Pommiers ➞ Septmonts ➞ Missy-sur-Aisne ➞ Nouvron-Vingré ➞ Audignicourt. Historisch Chemin des Dames-plateau met uitzicht, mooie afdaling richting vallei, lang stuk langs de Aisne-rivier, bezoek aan Soissons (gezellig centrum, kathedraal), licht heuvelachtig.

Hooglede (Ooglé): hoog gelegen in het geografisch centrum van West-Vlaanderen. De hoge ligging speelde deze gemeente parten tijdens de verschillende oorlogen, maar vandaag is deze ligging een troef. Prachtige vergezichten bieden een uniek decor over zowel het Leiebekken als het IJzerbekken. In de voormiddag wandelen we tussen de talrijke groentevelden door, naar de Christus Koningkerk in Sleihage. Deze kerk oogt futuristisch door het gebruik van roestvrij staal en beton. In deze kerk is er een tentoonstelling en ze is vrij toegankelijk. Na het bezoek keren we terug naar Bolus voor de lunch. Dagverse soep is voorzien.

In de namiddag trekken we richting het domein Vossenberg, van waaruit we kunnen genieten van prachtige panorama’s. Op het einde van de tocht komen we voorbij een Duitse militaire begraafplaats die gekenmerkt is door zijn sobere vormgeving. We houden even halt bij het nieuwe paviljoen, waarna we terug richting Bolus trekken. We wandelen langs verharde wegen. Er zijn weinig schaduwrijke plaatsen, dus denk eraan om bij zonnig weer gepaste kleding aan te trekken.

De Ronsers gaan niet watersporten maar wel het uitgestrekte wateroppervlak van Hazewinkel aanschouwen en omcirkelen. Niet rechttoe rechtaan zoals de skiff of vier met stuurman in hun slanke roeiboot maar kronkelend langs onverharde paden door het omliggende natuur­gebied met de sporen van knagende bevers en in aanwezigheid van vissende reigers. Een zeldzame stuifzandrug wordt beklommen evenals een vlonderpad met modderig aanlooppad.

In de Rupelstreek situeert zich de roeibaan Hazewinkel. In 1969 werd gestart met de aanleg van het Rijkswatersportcentrum onder auspiciën van BLOSO. De watersportbaan heeft een lengte van 2 kilometer en is omgeven door prachtige natuur en grenst aan waardevolle natuurgebieden als Blaasveldbroek, Biezenweiden en Broek de Naeyer. Door de zandwinning ontstonden deze watervlakken van 60 en 40 ha in de gemeenten Heindonk, Blaasveld, Heffen en Willebroek. Op weg naar Klein-Willebroek lopen we langs de Rupel en komen we aan Zeekanaal Brussel-Schelde waar alles begon rond 1550 met het graven van de Willebroeksevaart en bouw van sluizen omwille van watersnood. Het sashuis van 1608, met ervoor het beeld van ‘De Boottrekker’, herbergt er nog een heemkundig museum. De Shermantank herinnert aan de passage van geallieerden op 4 september 1944.

Vooraleer we Barbok (tussenstop) bereiken, passeren we de dorpskerk Sint-Amandus in Blaasveld waar het Broeksventje ons zal aankijken (broek = laaggelegen, drassige grond). Geen tijd voor een bezoek aan de lokale bakker voor de kruidenkoek ‘Het Broekventje’.

De ‘Kapel van de 14 bunders’, gelegen in het Blaasveldbroek en daterend uit 1760, markeert een vijver die weinig of nooit dichtvriest door de aanwezigheid van een ondergrondse waterbron. Ter info een bunder is een oude oppervlaktemaat van ongeveer 1 hectare (100 x 100 meter). Via via belanden we aan de atypische kerk van Heffen. Atypisch uitzicht ten gevolge van een storm in juli 2024. Een restauratie staat nog steeds op de planning. En ja, terug water op ons pad. We steken de Zenne over en doorkruisen ‘Den Battelaer’, een oud overstromingsgebied om te belanden (of is bewateren beter, snap je hem?) aan het kanaal Leuven-Dijle. GGG Zennegat is een sigma-overstromingsgebied met getijdenwerking. Aan het Zennegat komen Zenne en kanaal Leuven-Dijle in de Dijle samen om wat verder samen met de Nete de Rupel te vormen. Ideaal voor een kwis ‘Stroomgebieden’. We laten de blauwe fietsbruggen over Dijle en Nete rechts van ons liggen. Verdergaand langs de dijk komen we nog langs de Stuifzandrug Heindonk en eindigen dan terug aan de parking van ‘Sport Vlaanderen Willebroek’.

Hopelijk valt er minder water uit de lucht dan je in de omgeving gezien hebt. Maar wees gewaarschuwd: bij een verkenning zijn we vertrokken in de zon onder een blauwe hemel en geëindigd in een sneeuwstorm. Het kan verkeren zei Bredero ooit.

Enkele jaren geleden gingen we proeven van Westmalle (en omgeving), letterlijk (en figuurlijk). Deze keer gaan we proeven in Westvleteren van de hemelse nectar die gebrouwen wordt in de Sint-Sixtusabdij.

Wie er vroeg bij is, kan alvast het streekproduct van de dag uitproberen. Of dat nu is om wat moed in te drinken vóór de tocht, daar ben ik als tochtbegeleidster nog niet helemaal uit. Misschien helpt het om vlotter de heuvels op te geraken… of misschien net niet. We zien wel.

We kunnen het natuurlijk ook bewaren voor na de rit, om samen te klinken op onze heldhaftige klimpartijen. De glazen bol hebben we niet bij, maar ik heb zo'n vermoeden dat het in beide gevallen goed zal smaken.

De Kemmelberg, de Rode Berg — wie is er niet ooit op schoolreis naartoe geweest? En wie herinnert zich nog de lift op de Zwarte Berg? Na Mont des Cats en Mont de Boeschepe rollen we ontspannen naar beneden, met de wind in de haren en de gedachte aan die welverdiende pint als perfecte afsluiter. Proost op een dag vol trappen, lachen en kleine overwinningen!